Nela había un porto de antigas néboas,
un peirao gris tecido con esperas,
mans estendidas ao vento
e ventos fugaces que só buscaban a súa pel.
E eu cheguei despois.
Cheguei coas miñas mans pequenas,
co meu único naufraxio ás costas,
cunha única e gravosa historia
de quen perdeu unha soa árbore
e mira con desacougo
o bosque queimado dos demais
comprendendo que toda cinza ten a súa dor,
que toda ferida conta unha batalla distinta.
E había días
nos que o pasado semellaba
unha infinita praia de pegadas,
nos que o corazón tremía cal fráxil cuncha
dubidando en silencio
o merecimento dos seus bicos.
E entón a miraba.
Miraba como recollía os meus xestos
como quen recolle cunchas raras na beira.
Miraba como sorría
cando a miña tenrura rozaba a súa alma.
Miraba como, sen darse conta,
me facía espazo,
espazo no seu armario,
espazo na súa mesa,
espazo nos seus plans,
na súa vida,
no mañá compartido.
Ata que un día
xa non eran os seus pés e os meus
senón un único rumor de area.
E cando a incerteza chega,
porque ás veces chega
e o horizonte parece difuminarse
eu xa non vexo distancia,
vexo gaviotas facendo rumbo,
vexo un mar sensible
que o vento encrespa
porque sinte os ventos máis fondo ca ninguén.
E se a súa voz se volve pedra por un instante,
lembro que baixo a pedra o río segué o seu camiño.
Porque aprendín
que o amor non sempre é ceo sen nubes,
ven sendo un faro máis ben.
Faro que permanece
cando a néboa baixa,
e a noite dubida,
e as aguas se revolven.
E eu quero ser iso,
non a ausencia de tormentas
senón a luz que non marcha
porque sei que o seu corazón
está aquí
como o meu,
os dous aprendendo,
onda tras onda,
que amar non é chegar sen pasado,
senón quedar.
Quedar cando o vento cambia,
quedar cando a marea sobe,
quedar ata que dous nomes distintos
se pronuncien
coma o mesmo rumor do océano.
