Non es faísca fugaz que alumea un intre,
es lume antiguo que quenta e guía.
Non es pausa nen descanso,
es remuíño que transforma,
coma río que acariña a rexa rocha
sen que esta perda a súa esencia.
Non te amo como quen mira a superficie do mar,
senón como quen descende e atopa o seu propio latexo,
a certeza que non precisa demostrarse,
no profundo.
E neste vínculo, denso coma o tempo,
somos máis ca dous, somos permanencia.
No centro do peito
Baixo a lenta pel dos días
algo prende en silenzo,
as caladas,
como hedra que aprende
a forma dun muro antiguo.
E, o horizonte,
lonxano mais case tanxible
debuxa o teu nome
no seu morno costado.
Por veces
o mesmo ceo fica pensativo
coma se unha nube dubidase
do seu propio camiño.
Por veces
un paxaro queda inmóbil no ar
Sen decidir se continúa
ou fica tremendo
en brazos do vento.
Vense bosques que gardan a sombra
de antiguos invernos,
polas que semellan tormentas
mesmo no verán xa prendido.
E ríos tamén
que baixan cristalinos,
turbados aínda por pedras
que caen dende o alto do tempo.
Tí viñeches dun mar movedizo,
un caderno de mareas abertas,
ondas errantes
borrando cidades de area.
Eu cheguei de camiños rectos,
estacións repetidas,
co reloxo que aprendeu
a camiñar sempre amodiño.
Ás veces o chan se inclina,
ás veces a forxa se volve xeo;
e, ás veces, un eco pregunta
se a montaña se vai lembrar
cando pase o inverno.
Porque o medo oculta
o faro entre a néboa,
é porta que o vento empurra,
historias borradas na area
cando se alonxa a marea.
Mais eu sei que, aínda así,
hai pegadas que buscan a luz
doutras pegadas xemelgas,
hai mans que aprenden o peso dos días
cando se atopan no medio do vento.
E algo - caladiño,
terco coma a savia -
segue a medrar baixo a terra
mentres dúas sombras avanzan
amodiño, entre as árbores,
coma se aprendera a camiñar con elas
o bosque enteiro.
Non é ancora, nen sede,
a un mesmo sol compartido.
Cando o mundo enteiro cabe nos teus ollos,
eu quérote.
Cando rimos como quen non teme o tempo,
eu quérote.
Mesmo cando o silenzo senta entre os dous,
tamén te quero.
Querémonos amodo, paseniño,
como quen aprende un novo idioma,
sen dicionario
errando ás veces
pero acertando sempre na intención.
Por veces achégase o ruído
que non existe.
Por veces a luz se atenúa
para non doer.
E as músicas que nos arrodean
nos fan bailar e achegarnos
ata a fusión única
na que deixamos de ser forma,
somos tempo,
un ir e vir que axusta
dous corazóns a un só latexo.
Tal e como es.
Somos únicos.
Tí e máis eu, na nosa individualidade,
na nosa presenza no mundo,
únicos na nosa pluralidade
e na nosa unidade.
Somos irrepetibles.
Porque non se nos pode clonar,
nin tan siquiera no Ceo poderían,
irrepetibles por sempre,
irrepetibles para sempre.
Somos especiais.
E iso que emana do noso interior
nos fai destacar ante os demais.
E as nosas particularidades
son os nosos poderes.
Somos fermosos.
Tan só precisamos ver con outros ollos
o que nos devolve o espello,
cunha mirada profunda, máis lonxe
do material reflexo.
Somos fortes.
Porque temos presente o camiño
sinalado polas lembranzas
que dalgún xeito nos moldearon
e que nos trouxeron ate aquí.
Somos marabillosos.
Conscientes en cada momento
do que supoñemos para os demais
e tamén para nós mesmos,
mellorando dende os nosos adentros.
Somos Amor.
Con maiúsculas, como ten que ser.
En sintonía co corazón adecuado,
perdemos o medo a perdelo
na confianza de poder entregalo.
Parece ser que foi sen querer,
que as cousas pasaron por nada,
que o camiño nunca existiu,
que nunca se iniciou,
que o primeiro paso xamais se deu.
Entón, chegaches a miña vida,
debuxando solpores co teu sorriso
e tatuaxes de bicos na pel esquecida
e murcha de soidade.
E sei que non es perfecta,
que aínda loitas no teu interior,
que as veces precisas espazo
para sentires que camiñas segura
entre o que consideras caótico
que che fai sentirte abrumada
por momentos,
que che fai pensar en renderte
tantas veces…
E eu,
eu te quero así,
e non cambiaría nada porque es auténtica;
para escribir tamén a miña historia
na fina pel dos teus días,
para crecermos xuntos
ata que o mesmo tempo se esqueza de pasar.
Chegando a unha idade
un xa non se enamora impulsivamente,
é xa cuestión de conexión
e non de bolboretas polo ventre,
é sentir a alma en paz na túa presenza,
é facer valer a vida no día a día
sen devecer pola eternidade;
é deixar fluir os soños entre bicos e agarimos,
estirando o instante ata o infinito
namentres o tempo perde a súa relevancia.
E é con isto todo que eu quero dicirche
o que tantas noites danzou polas túas costas,
o que moraba implícito en cada xesto:
que eu te amo.
Ámote sen condicións
e sen horarios,
co que teño e son,
sen pausas.
E se algún día o frío ou a rutina se achegasen
tratando de apagar o que sentimos
chega con que lembrases
que da igual o que mude aí fóra,
o meu é firme
e non vai mudar agora.
Hai días nos que me sinto coma unha corda tensa,
unha nota desafinada a piques de romper
envolta no medo a que o silenzo te arrinque do meu lado.
Mírote e vexo a candea acesa na aberta fiestra
moi preto, tralo árido inverno das lembranzas.
E, na miña torpeza, tan só trato de me manter erguido
aferrándome no ar con mans espidas,
co temor a que o vento finalmente descubra
o que me costa reconstruírme.
Vexo cada un dos teus xestos con detenimento,
como quen busca gretas na xoia emprestada;
e, cando me equivoco, sinto a miña alma esfollarse
nun rincón do meu peito que non acaba de pechar.
Semella o meu amor por veces unha xaula sen barrotes
que me fai voar ao teu redor, en círculos inexactos;
e, cando ti non estás,
a miña mente se convirte nun teatro baleiro
onde se repiten esceas que nunca aconteceron,
pero que doen igualmente.
Nesas noites nas que o pasado me acosa
coma sombra que aínda se lembra do meu nome,
escoito susurrar que non son suficente,
que todo isto tan fermoso,
tan só é un soño efémero.
E, cando sinto as túas mans
a calma volve,
é coma se o mar bravo deixara xa de pelexar co horizonte
e, por un segundo, a marea me redimira.
Eu tan só quero amar sen ese nó no peito,
mirarte sen ter que reflexarme,
errar sen derrumbarme.
Oxalá algún día o meu amor non sexa medida de esforzo,
senón de calma.
Chegaches paseniño,
trala néboa nos meus ollos cegos,
baixo chuva borrando as miñas pegadas,
entre os agotadores marmurios da miña mente.
E o mundo deixou de ser ruido
e se converteu na fermosa melodía
que agora comprendo.
O teu sorriso foi faro
cando a miña alma se me facía tan lonxana.
Vou día a día aprendendo
que o amor non sempre é lume que queima;
é brisa ás veces que alivia por dentro,
é silenzo que calma,
é compaña sen barullo,
é sentir que un non está só
aínda que o mundo trema.
Grazas
por me abrigar no meu inverno,
por me colleres da man
cando eu mesmo me afacía a caer,
por ver en min
o que eu nin sequera sabía que tiña.
Es agora espello,
non do que eu son,
mais do que podo chegar a ser
se son quen de verme cos teus ollos,
para crecer contigo
nun futuro xuntos
de respecto, tolerancia e comprensión;
porque ti non es a miña outra metade,
es a persoa coa que quero ser enteiro.
E iso …
o cambia todo.
Eludimos falar do que nos doe,
fainos sentir fráxiles, feridos.
Somos máis de finxir,
de agacharnos tralo espello da tristura,
de amosar o noso vacío
con músicas e filtros de Instagram,
con sorrisos alquilados
e mensaxes de escaparate
amosando a nosa alma ebria de soidade.
No fondo, a fin todos estamos sós;
e, cando pola noite o móbil durme,
esperta o ruido do silenzo,
golpeando na frente mais no peito.
E, sen esperalo, un día aparece
quen non agardabas,
quen non estaba nas túas fotos
e queda ao teu lado;
non para arreglarte
nin para ser a túa salvación,
senón para acompañarte.
Entón comprendes
que a vida non vai de likes,
nin de filtros,
nin de apariencias…
Vai de quen te coñece
e aínda así se queda.
Loita de medos e esperanzas.
Os silenzos enchen a mente de conversas.
Na escuridade da noite sen lúa
xurden as pantasmas das ausencias.
E o sorriso morre entre cadeas.
Por ti clamo en silenzo, os beizos cosidos pola distanza,
con mans abertas e dedos tensos
tentando verte tralo espello que só devolve o frío presente.
Onte sentín perder a morfoloxía toda do meu corpo
na amalgama de sentimentos;
e o tempo esvaecer na relatividade,
pinga a pinga, esvarando,
debuxando surcos efímeros
na fina lama de océano da túa pel.
Na fusión compartida son quen de entrever
os cimentos da túa dor,
unha porta aberta ás feridas do tempo.
Doen as lembranzas,
miñas e túas,
cheas de rostros e mentiras.
Mais se volven doces nos nosos beizos,
no leve roce que impulsa o desexo,
os ollos pechados,
a confianza toda
onde o corazón deixo.
O que quero agora é sentir a vida
ata a fin.
Desfrutar incluso da derradeira pinga
que enche o vaso
e rebosa.
E é que, á fin,
somos o que somos:
mortais i efémeros.
Se teño que marchar algún día,
que sexa levando vida
envolta en papel de lembranzas,
segredos de escuma
que acariñen e morran
deixando paz e silenzo.
Fixéchesme regresar
de entre as sombras informes,
trala néboa da evitación,
a sentir o aterciopelado vento
acariñar as intrincadas pólas
de fluido vital que percorren o meu corpo
a cada latexo,
a cada inspiración.
A túa presenza abanea o meu ego.
E quero caer
rendido nos teus brazos
sabendo a quen me ofrezo,
dunha forma clara,
con total coñecemento.
