Eludimos falar do que nos doe,
fainos sentir fráxiles, feridos.
Somos máis de finxir,
de agacharnos tralo espello da tristura,
de amosar o noso vacío
con músicas e filtros de Instagram,
con sorrisos alquilados
e mensaxes de escaparate
amosando a nosa alma ebria de soidade.
No fondo, a fin todos estamos sós;
e, cando pola noite o móbil durme,
esperta o ruido do silenzo,
golpeando na frente mais no peito.
E, sen esperalo, un día aparece
quen non agardabas,
quen non estaba nas túas fotos
e queda ao teu lado;
non para arreglarte
nin para ser a túa salvación,
senón para acompañarte.
Entón comprendes
que a vida non vai de likes,
nin de filtros,
nin de apariencias…
Vai de quen te coñece
e aínda así se queda.
Ningún comentario:
Publicar un comentario