Non es faísca fugaz que alumea un intre,
es lume antiguo que quenta e guía.
Non es pausa nen descanso,
es remuíño que transforma,
coma río que acariña a rexa rocha
sen que esta perda a súa esencia.
Non te amo como quen mira a superficie do mar,
senón como quen descende e atopa o seu propio latexo,
a certeza que non precisa demostrarse,
no profundo.
E neste vínculo, denso coma o tempo,
somos máis ca dous, somos permanencia.
No centro do peito
Baixo a lenta pel dos días
algo prende en silenzo,
as caladas,
como hedra que aprende
a forma dun muro antiguo.
E, o horizonte,
lonxano mais case tanxible
debuxa o teu nome
no seu morno costado.
Por veces
o mesmo ceo fica pensativo
coma se unha nube dubidase
do seu propio camiño.
Por veces
un paxaro queda inmóbil no ar
Sen decidir se continúa
ou fica tremendo
en brazos do vento.
Vense bosques que gardan a sombra
de antiguos invernos,
polas que semellan tormentas
mesmo no verán xa prendido.
E ríos tamén
que baixan cristalinos,
turbados aínda por pedras
que caen dende o alto do tempo.
Tí viñeches dun mar movedizo,
un caderno de mareas abertas,
ondas errantes
borrando cidades de area.
Eu cheguei de camiños rectos,
estacións repetidas,
co reloxo que aprendeu
a camiñar sempre amodiño.
Ás veces o chan se inclina,
ás veces a forxa se volve xeo;
e, ás veces, un eco pregunta
se a montaña se vai lembrar
cando pase o inverno.
Porque o medo oculta
o faro entre a néboa,
é porta que o vento empurra,
historias borradas na area
cando se alonxa a marea.
Mais eu sei que, aínda así,
hai pegadas que buscan a luz
doutras pegadas xemelgas,
hai mans que aprenden o peso dos días
cando se atopan no medio do vento.
E algo - caladiño,
terco coma a savia -
segue a medrar baixo a terra
mentres dúas sombras avanzan
amodiño, entre as árbores,
coma se aprendera a camiñar con elas
o bosque enteiro.
Non é ancora, nen sede,
a un mesmo sol compartido.
Cando o mundo enteiro cabe nos teus ollos,
eu quérote.
Cando rimos como quen non teme o tempo,
eu quérote.
Mesmo cando o silenzo senta entre os dous,
tamén te quero.
Querémonos amodo, paseniño,
como quen aprende un novo idioma,
sen dicionario
errando ás veces
pero acertando sempre na intención.
Por veces achégase o ruído
que non existe.
Por veces a luz se atenúa
para non doer.
E as músicas que nos arrodean
nos fan bailar e achegarnos
ata a fusión única
na que deixamos de ser forma,
somos tempo,
un ir e vir que axusta
dous corazóns a un só latexo.
Tal e como es.
Somos únicos.
Tí e máis eu, na nosa individualidade,
na nosa presenza no mundo,
únicos na nosa pluralidade
e na nosa unidade.
Somos irrepetibles.
Porque non se nos pode clonar,
nin tan siquiera no Ceo poderían,
irrepetibles por sempre,
irrepetibles para sempre.
Somos especiais.
E iso que emana do noso interior
nos fai destacar ante os demais.
E as nosas particularidades
son os nosos poderes.
Somos fermosos.
Tan só precisamos ver con outros ollos
o que nos devolve o espello,
cunha mirada profunda, máis lonxe
do material reflexo.
Somos fortes.
Porque temos presente o camiño
sinalado polas lembranzas
que dalgún xeito nos moldearon
e que nos trouxeron ate aquí.
Somos marabillosos.
Conscientes en cada momento
do que supoñemos para os demais
e tamén para nós mesmos,
mellorando dende os nosos adentros.
Somos Amor.
Con maiúsculas, como ten que ser.
En sintonía co corazón adecuado,
perdemos o medo a perdelo
na confianza de poder entregalo.
