Entre luces e sombras

 

Mesmo entre luces e sombras, 

mesmo no fío trémulo do día que esperta, 

eu quérote.

Quérote no rumor inquedo das túas indecisións, 

na ferida antiga que por veces treme nos teus ollos,

nese latexo que agochas coma un paxaro asustado baixo das ás.

Dis que es bruma que afasta,

pedra que non deixa medrar a herba,

pero eu vexo en ti un faro canso que, 

mesmo cando pensa que xa non alumea,

segue a debuxar  camiños na noite.

E cando me falas do pasado,

desa infancia que te escoitou chorar sen oído,

da xente que marchou sen mirar atrás,

a túa voz convértese en río lento

que arrastra sombras, si,

pero que tamén deixa brillar, entre a corrente,

as luces claras da túa verdade.

Por iso, mesmo entre luces e sombras,

mesmo cando te sintes fracturada,

collo a túa man —suave, sen presa—

coma quen colle un lume fráxil

que non quere que o vento apague.

Porque, aínda no máis íntimo de ti,

onde ti só ves a noite,

eu atopo a razón exacta

de por que te quero así.

Tal e como es.

Mesmo entre luces e sombras, amor,

eu sigo a quererte.

E sigo a quedar.