Baixo a lenta pel dos días
algo prende en silenzo,
as caladas,
como hedra que aprende
a forma dun muro antiguo.
E, o horizonte,
lonxano mais case tanxible
debuxa o teu nome
no seu morno costado.
Por veces
o mesmo ceo fica pensativo
coma se unha nube dubidase
do seu propio camiño.
Por veces
un paxaro queda inmóbil no ar
Sen decidir se continúa
ou fica tremendo
en brazos do vento.
Vense bosques que gardan a sombra
de antiguos invernos,
polas que semellan tormentas
mesmo no verán xa prendido.
E ríos tamén
que baixan cristalinos,
turbados aínda por pedras
que caen dende o alto do tempo.
Tí viñeches dun mar movedizo,
un caderno de mareas abertas,
ondas errantes
borrando cidades de area.
Eu cheguei de camiños rectos,
estacións repetidas,
co reloxo que aprendeu
a camiñar sempre amodiño.
Ás veces o chan se inclina,
ás veces a forxa se volve xeo;
e, ás veces, un eco pregunta
se a montaña se vai lembrar
cando pase o inverno.
Porque o medo oculta
o faro entre a néboa,
é porta que o vento empurra,
historias borradas na area
cando se alonxa a marea.
Mais eu sei que, aínda así,
hai pegadas que buscan a luz
doutras pegadas xemelgas,
hai mans que aprenden o peso dos días
cando se atopan no medio do vento.
E algo - caladiño,
terco coma a savia -
segue a medrar baixo a terra
mentres dúas sombras avanzan
amodiño, entre as árbores,
coma se aprendera a camiñar con elas
o bosque enteiro.
Ningún comentario:
Publicar un comentario