No centro do peito
o reloxo roto
repite, repite, repite
o mesmo latexo lento
temeroso.
Quero estar,
quero dar,
quero ser todo o que se espera,
todo o que se imaxina,
todo o que quizais eu nunca diga.
E nese querer —que queima, que quere, que quebra—
vou quedando sen min.
Son cautela que cala,
son silencio que se dobra,
son ese “quizais”
que nunca chega a ser “si”
nin se atreve a ser “non”
sabendo que ti
agardas certezas
mentres fago equilibrios imposibles
cunha vida aberta en tres:
mans de pai,
fillo de nai,
home que te ama.
Tres lumes ardendo á vez
no mesmo peito.
E eu correndo, correndo, correndo
sen saber se chego,
sen saber se basta,
sen saber se son suficiente.
Porque quero que sorrías,
porque temo que te canses,
porque sinto
que hai un fío tenso
a piques de romper.
E eu, por dentro,
rompo en mil explicacións mudas,
en mil xestos invisibles,
en mil noites nas que organizo o mundo
para poder darche o meu tempo enteiro.
Pero sei que o amor,
ai, o amor…
non entende de listas nin de orde,
non mide esforzos invisibles
nin conta sacrificios silenciosos.
E aquí estou,
abatido, aberto, ardendo,
como unha casa con todas as luces acesas
e ninguén mirando dentro.
Quixera dicirche
que non é falta de amor,
senón exceso:
exceso de coidado,
exceso de medo,
exceso de querer facelo ben
ata facelo mal.
Quixera dicirche
que igual estou aprendendo,
tarde, torpemente.
Pero agora mesmo
só son isto:
un corazón en vilo,
un home dividido,
un amor que treme
porque sabe
que podería perderte
xusto cando máis te quere.
Ningún comentario:
Publicar un comentario