ANXOS

Chegaches paseniño,

trala néboa nos meus ollos cegos,

baixo chuva borrando as miñas pegadas,

entre os agotadores marmurios da miña mente.

E o mundo deixou de ser ruido

e se converteu na fermosa melodía 

que agora comprendo.

O teu sorriso foi faro

cando a miña alma se me facía tan lonxana.

Vou día a día aprendendo

que o amor non sempre é lume que queima;

é brisa ás veces que alivia por dentro,

é silenzo que calma,

é compaña sen barullo,

é sentir que un non está só

aínda que o mundo trema.

Grazas

por me abrigar no meu inverno,

por me colleres da man

cando eu mesmo me afacía a caer,

por ver en min

o que eu nin sequera sabía que tiña.

Es agora espello,

non do que eu son,

mais do que podo chegar a ser

se son quen de verme cos teus ollos,

para crecer contigo

nun futuro xuntos

de respecto, tolerancia e comprensión;

porque ti non es a miña outra metade,

es a persoa coa que quero ser enteiro.

E iso …

o cambia todo.