HAI DÍAS

 Hai días nos que me sinto coma unha corda tensa,

unha nota desafinada a piques de romper

envolta no medo a que o silenzo te arrinque do meu lado.

Mírote e vexo a candea acesa na aberta fiestra

moi preto, tralo árido inverno das lembranzas.

E, na miña torpeza, tan só trato de me manter erguido

aferrándome no ar con mans espidas,

co temor a que o vento finalmente descubra

o que me costa reconstruírme.

Vexo cada un dos teus xestos con detenimento,

como quen busca gretas na xoia emprestada;

e, cando me equivoco, sinto a miña alma esfollarse

nun rincón do meu peito que non acaba de pechar.

Semella o meu amor por veces unha xaula sen barrotes

que me fai voar ao teu redor, en círculos inexactos;

e, cando ti non estás,

a miña mente se convirte nun teatro baleiro

onde se repiten esceas que nunca aconteceron,

pero que doen igualmente.

Nesas noites nas que o pasado me acosa

coma sombra que aínda se lembra do meu nome,

escoito susurrar que non son suficente,

que todo isto tan fermoso,

tan só é un soño efémero.

E, cando sinto as túas mans

a calma volve,

é coma se o mar bravo deixara xa de pelexar co horizonte

e, por un segundo, a marea me redimira.

Eu tan só quero amar sen ese nó no peito,

mirarte sen ter que reflexarme,

errar sen derrumbarme.

Oxalá algún día o meu amor non sexa medida de esforzo,

senón de calma.