Chegando a unha idade

un xa non se enamora impulsivamente,

é xa cuestión de conexión 

e non de bolboretas polo ventre,

é sentir a alma en paz na túa presenza,

é facer valer a vida no día a día

sen devecer pola eternidade;

é deixar fluir os soños entre bicos e agarimos,

estirando o instante ata o infinito

namentres o tempo perde a súa relevancia.

E é con isto todo que eu quero dicirche

o que tantas noites danzou polas túas costas,

o que moraba implícito en cada xesto:

que eu te amo.

Ámote sen condicións

e sen horarios,

co que teño e son,

sen pausas.

E se algún día o frío ou a rutina se achegasen

tratando de apagar o que sentimos

chega con que lembrases

que da igual o que mude aí fóra,

o meu é firme

e non vai mudar agora.