QUÉROTE ASÍ

 Parece ser que foi sen querer,

que as cousas pasaron por nada,

que o camiño nunca existiu,

que nunca se iniciou,

que o primeiro paso xamais se deu.

Entón, chegaches a miña vida,

debuxando solpores co teu sorriso

e tatuaxes de bicos na pel esquecida

e murcha de soidade.

E sei que non es perfecta,

que aínda loitas no teu interior,

que as veces precisas espazo

para sentires que camiñas segura

entre o que consideras caótico

que che fai sentirte abrumada

por momentos,

que che fai pensar en renderte

tantas veces…

E eu,

eu te quero así,

e non cambiaría nada porque es auténtica;

para escribir tamén a miña historia 

na fina pel dos teus días,

para crecermos xuntos

ata que o mesmo tempo se esqueza de pasar.