Amor sen ribeira
Esvaécense os muros nos teus abrazos,
o tempo non é quen de agochar a luz da túa voz.
Somos auga que atopa o seu cauce,
vento que danza sen nome nin dono.
O teu sorriso é choiva fresca
que esperta a miña alma,
as miñas mans espidas soñan
camiños de nubes na túa pel.
Nos sabemos eternos na escuma,
na sombra tibia dun salgueiro dormido.
Se o mundo cala, nós somos eco.
Se todo arde, seremos cinza entrelazada.
Non hai distancia que atenúe o latexo
de dúas almas fluindo en sincronía.
Ningún comentario:
Publicar un comentario