Luz intensa
que as miñas sombras disolves;
lume lento,
no meu peito dormido;
chuva que limpa
o pó da alma ferida,
molla e refresca
o meu corpo abatido;
mar que irrompe
bravo, sen preguntar,
arrasando.
Na distancia te atopo,
na marxe última das miñas rutinas,
nos pensamentos etéreos que flúen do café,
nas rúas infinitas que xa levan o teu nome.
Ámote,
sen prisa,
sen promesas vacías;
coa certeza de quen comprende,
que a distancia non é ausencia,
senón un simple espazo
que insiste en encherse de ti.
Ningún comentario:
Publicar un comentario