Gústame verte,
a ti,
que observas dende a soidade,
lonxe adrede do camiño marcado,
ti que pintas co sentimento,
sen liñas predefinidas,
no lenzo infinito ao teu redor
con liberdade de movementos,
en baile caótico, impredecible,
ondas de mar e vento.
Compárteme
o libro de follas brancas,
con toda una vida
aínda por escribir.
Empapa
a miña alma
como esa fina chuva
que suavemente molla
sen case darnos conta.
Envólveme
na melodía dos teus brazos
no sinuoso vaivén
dos murmurios
nos nosos beizos.
Lévame
no teu barco veleiro
polo extenso mar
dos sentimentos.
Verte
sobre min
as palabras que brillan,
un enxame multicolor
de bolboretas
para dar luz á alma sombría,
cal salvaxe fervenza
que no peito golpea
derrubando
os muros do aillamento.
Ningún comentario:
Publicar un comentario