E finalmente marchaches,
a noite levou
o teu sorriso vermello
de carmín, perfecto,
o teu ollar tenso,
sempre inquedo.
Marchaches
envolta en misterio,
entre ánxeles brancos
levaches o meu Ceo.
A fría escuridade,
herdanza do pasado,
de novo envolveu
os soños e esperanzas
co paralizante medo.
Medo
a non estar preto de ti
outra vez;
medo
a non poder máis sentir
a calor
do Ceo que me alumea
ao teu carón.
Marchaches,
e eu marchei
coa alma afogada
na soidade do silenzo,
entre as verbas acaladas
que son hoxe o meu veleno.
Marchei contrariado,
fundíndome coas sombras,
vencido unha vez máis
pola inoportuna vergoña,
que me ten encadeado
nestes vellos muros do pasado.
Boas noites.
Ningún comentario:
Publicar un comentario