NON É A MÍN, NON

 

Seis letras e

só tres palabras,

para á fin entender 

o que o vento berraba,

insistente,

e os ollos non querían mirar,

e ao corazón 

lle custaba admitir,

pese a dor das feridas.

Vivindo en soños

nun mundo de goma eva,

fráxil, brando, tenro

e moldeable,

espertoume a vida mesma;

demasiada luz

trouxo esta escuridade.

Polarizando,

ou todo ou nada,

náufrago

no océano das emocións,

sobre a fina pel

da súa fráxil superficie,

sobre as ondas e escumas

que me rodean

tambaleándome,

xogando cruelmente

coa deriva incerta.

Sei que non é a mín,

non;

xa se foi a túa atención,

as preguntas de rigor,

por conveniencia,

só por te sentires admirada.

Non é a mín,

non;

a quen os teus soños 

devecen por atopar cada noite

na pel dos teus ollos,

na calor dos teus beizos

que a outros corresponden,

cun sorriso sinceiro

do que continúo aínda preso.

Claro que non,

non é a mín,

non.

Xa o sabía.