Como non sei pedir,
pedir de verdade,
pedir con abundancia,
pedir quizais de máis,
pecho sempre a porta
que me separa,
me sitúa ausente do mundo
onde ti estás,
onde quero estar,
arredor dos teus brazos,
falando nos teus beizos
que tan só quero estar aí
e morrer de vida
na dozura do teu veleno.
Como non sei pedir
con ese convencimento,
golpeo coa miña vida
na opaca porta
de ríos sanguentos,
de noites de bágoas
e días eternos.
Ningún comentario:
Publicar un comentario