O camiño errante
polo peirao de pedra vella
xa afeita ás pisadas,
testemuña directa é
da distancia entre nós.
Fican os meus ollos sereos
nos aleatorios brillos que xorden
sobre as crestas das ondas
que finalmente morren
rompendo cun agónico xemido
contra o muro de pedra
baixo os meus pés.
Entón te viraches cara a mín
e vin o brillo do Sol
nos teus ollos de mar calmo.
O Sol que tanto tempo
estivo agochado
tras opacas nubes inmóveis
de vergoña e indiferenza.
A miña alma,
adormecida, anestesiada
pola vida mesma,
acendeu a luz
da súa presenza.
Como explicar a sensación
que a axitaba?
Terremoto de emocións
que enmudeceu a miña gorxa,
a proximidade da dor infrinxida
construira a barreira do silenzo.
E gardeime no interior,
para atoparme alí adentro
e saír con decisión
na percura da menciña do teu sorriso.
E alí sigo aínda,
sumido na indecisión,
afogado nas verbas que
apenas asoman aos beizos
nun leve murmurio inaudible;
ancorado naquel día
no que o teu mirar
iluminou brevemente a miña alma.
Ningún comentario:
Publicar un comentario