E, cando pensaba que era eu
quen de tí me alonxaba;
cando cría que era quen de obviarte,
convencido de facer o correcto;
cando sentía a relativa liberdade
na soidade do autocoñecemento;
finalmente caín na conta
que eras tí quen se alonxaba,
evitándome;
que eras tí quen me obviaba,
co inquedante silenzo
que fai que me sinta preso,
agardando un imposible.
Ningún comentario:
Publicar un comentario