O QUE QUERO … PERO

 Quero non ter que soñarte,

obviar a túa existencia,

manexarme na indiferenza

do descoñecemento,

lonxe da vaguedade

da túa invisible presenza.

Quero abrir o caderno

pola folla branca,

sen rotos nen marcas;

un infindo virxe,

aberto, eterno,

lonxe das lembranzas.

Quero saír de min mesmo,

desta prisión que afoga

os sentimentos na gorxa;

o tempo sentencioso,

aliado da distancia,

día a día te alonxa.

Quero berrar ben alto,

pousar nas ás do vento

o ferinte segredo;

liberar a alma retida

no efémero corpo

con cadeas de silenzo.

Quero sentir a vertixe

de estar ao teu carón,

a ausencia de valor

ante o ollar inquisitivo,

gañar o teu sorriso,

chegar ao corazón.

Quero, como quere un neno,

o xoguete  desexado,

o soño confirmado,

seguir con fé as estrelas 

da noite que foi tan escura

e que me guían ao teu lado.