AGORA, QUE?

 E agora, que?

A dúbida na distancia;

xa non sei se me esqueceches

ou se me estrañas;

pero, se me estrañas, fálame,

eu sempre estarei aí para escoitarte,

para fundirme nos teus ollos,

cun nó de medo na gorxa,

calado, sen dicir nada,

desexando dicir tantas cousas…

coa dor que invade o corpo todo

por aparentar ser forte,

sentindo nos meus adentros

como finalmente todo se rompe.

Seguramente foi doado para tí

deixarme ir sen máis pena,

seguramente no fondo

nunca quixeches que estivera.

Culpa miña, xa entendo;

confundinme sempre,

non temos porque estar xuntos,

tan só tiñamos que coñecernos.

E agora, que?

Ti ausente,

na liña paralela

das preguntas 

que xa non contestas.

Eu confuso,

perdido na néboa

soñando camiños

ata túa beira,

camiños errados

por mensaxes baleiras.

E agora, que?