Recoñezo que é absurdo
o desexo de chamarte
ou mesmo escribirte
e ficar inmóbil,
ollando
o teu nome na pantalla.
Espertar inquedo,
só para comprobar
se hai un simple “hello”
que me faga sorrir
e soñar
que aínda estás aí.
Sentir a calor da túa man
en mans alleas,
as cóxegas nos dedos,
que fan tremer a miña alma
e voar
entre nubes de sentimentos.
Tan absurdo si
que o fermoso tamén doe
por lonxano e imposible.
Mentres agardamos polo outro,
abrigados
na tiranía da soidade.
Ningún comentario:
Publicar un comentario