Fuxiu o tempo
envolto no disfrace do silenzo;
a calor efémera deixou
extensos baleiros,
ladróns das esperanzas
que nunca existiron,
a pesares dos meus anhelos.
Xoguei coa indiferenza,
para ocultar a dor
impresa en toscos versos,
mollados en bágoas reprimidas
que morrían nos puños da carraxe
e voaban lonxe co segredo.
Toquei as notas dos lamentos,
na soidade da estancia baleira
coa voz rasgada do averno
e a saudade da túa presenza.
Vaguei ausente por rúas desertas,
soñando que te vía en cada recuncho;
ríndome á fin ante a preferencia
de te manteres lonxe do meu mundo.
Xa me vou,
co tempo,
co tic-tac,
morrendo.
Ningún comentario:
Publicar un comentario