LONXE, AUSENTE

 

O medo susurra, persistente,

“fala de amor, de dor e tormento”,

ergue muros arredor do corazón;

en loita coas sombras do desconsolo,

na busca dun latexo, dun ollar feiticeiro,

a esperanza se esvaece 

entre os meus dedos.

Minten os soños do amencer,

que debuxan sorrisos etéreos,

facéndome crer que te vexo

nos teus ollos claros e vacilantes

nos que á fin, tan só atopo,

o meu cuarto baleiro.

Xa non lembro a túa voz,

ao mesmo tempo rasgada e doce,

a túa imaxe xa non é tan clara;

porque ti sempre estiveches lonxe,

lonxe no tempo e na distancia,

obviando na beira 

as sereas varadas.

Non me queda tempo que vender

para tentar de atoparte,

sentir a calor da túa presenza

nas frías mensaxes 

da pantalla, 

que te amosan cada vez máis ausente,

que me fan sentir o frío

da realidade,

do lacerante presente.