Onde o vento acariña os oídos suavemente
e as sombras danzan ao meu redor,
eu te vexo, agochada en cada ollar,
na noite de murmurios e de estrelas.
Coma o río busca un mar calmo,
cada xesto, cada tenra aperta
texe un lazo que o tempo non pode borrar
no mar dos versos rasgados nas tebras.
E ti, temes ao poeta sin razón
por agachar os seus pensamentos
nas verbas dos seus versos;
esos que conmoven o teu corazón.
Nos que as palabras arrevoan
coma murmurios doces e delicados,
sobrevoando páxinas de cadernos
onde se mesturan as emocións.
Unha alma sen descanso,
con dedos suxos de tinta
que emana do sentimento,
de viva voz non sinte,
transmite pola delicada pluma
os anhelos que garda dentro.
Ningún comentario:
Publicar un comentario