A SAÍDA.

Dende fóra non é o mesmo,

minte o sorriso finxido,

os estados de wasap

amosan verdades a medias;

o que ensinou a pandemia,

a soidade agachada

na carauta do disimulo.

Mais os ollos

non minten endexamáis;

fíxate ben, meu Anxo calado;

a miña alma devece

polas tenras ás brancas

que unha vez amosaches

acendendo as pupilas hoxe extintas.

Dende fóra non me vexo, 

síntome escravo deste corpo tirano

que doe e morre día a dia,

que encadea a alma

ao sufrimento da gravidez

pola vergoña e a incomprensión.

Soño que levita o meu espírito fráxil,

arredor de min mesmo

en erráticas ondas

na liberdade do infinito.

Coma se a morte tivese

a chave das frías cadeas

da vida.