CANSO

 Estou canso xa.

Canso de ver a porta entreaberta,

que con sutileza se pecha

cando camiño cara a ela.

Canso de sentir a túa falsa presenza,

entre a fría néboa de mensaxes,

na pantalla da impersoalidade.

Canso de vivir sempre con vergoña,

coa covardía dunha pobre autoestima 

e o medo innato a perderme na mesma vida.

Canso.

Canso xa da agonía das expectativas,

de filmes de suspense e esperanza

nunha mente tirana e híper reflexiva.

Canso do ir e vir dos sentimentos,

das interpretacións subxectivas,

do frío, da calor, sen termo medio.

Canso das lembranzas obsesivas

no extenso prado da soidade,

dos sentimentos diluidos en tinta.

Canso xa desta vida.