FINAL

 Baixo a incesante choiva,

con camiñar indeciso 

e sen destino definido,

non sinto xa o frío

da incertidume.

As pingas que golpean

a faciana descuberta,

adormecen a memoria

e os pensamentos lacerantes,

que se dilúen

en longos regueiros de auga salgada.

O tormentoso presente 

alónxame de tí,

difumina o teu rostro,

atenúa o son das túa voz,

sempre rasgada mais sempre doce.

Coma a choiva entre os meus dedos

xa te fuches,

porque non fun quen de dicilo.

Tal vez foi o medo

a querer de novo;

pero agora só sinto

o frío da soidade.