Estrela

 

Abandonarse 

na túa doce presenza;

ollos enfeitizados

e miradas paralelas

falan os segredos

que non ousan decir

as encriptadas verbas.

Rendirse

á indecisión cobarde,

ao medo infundado

da soidade cega,

que se fixo rutinario,

que pecha ventás,

filtra os impulsos 

cal tirano enfermo.

E soñar

co teu sorriso carmín 

de chapa e pintura,

cos ollos pechados

na noite escura,

a calor desprendida

da túa alma pura

que axiña se esfuma.

Despertar finalmente;

pegadas sobre a area

na longa praia;

coa mente serea,

o canto das ondas salgadas

esclarece as ideas;

o vento sinala o camiño

á infinidade de estrelas