FÉNIX

 O lume vermello e forte

da inmensidade,

da pluralidade,

do libre albedrío,

xa no quenta.

As forzas, as enerxías todas,

o imaxinario futuro prometedor,

os sorrisos ás verbas da pantalla,

o osíxeno da esperanza,

agocháronse

na indiferenza.

Tan só a ilusión

do eterno iluso das sombras

pode crear tal imaxe

con tanta veracidade,

para morrer

sen sequera chegar ao intento.

As verdades da vida,

a golpes de realidade,

aturdindo os sentidos,

rompendo contra a feble rocha

das emocións cambiantes,

interpelan sen tregua.

A negrura das cinzas

tinxindo as mans,

o rostro descoidado,

o arredor inmediato,

pecha a porta ás cores da esperanza.

Benú, Nilo, Sol,

que cada día morres

para volver á vida;

quero ser Fénix,

xurdindo das miñas cinzas,

pintar con bágoas de ledicia

sobre o escuro lienzo

das ilusións contidas.