FRÍO

 Vai frío na distancia

dos soños incumplidos,

das expectativas derrotadas,

dos silencios.

A alma se agocha

no disfraz da vergoña,

a covardía que constrúe

un parapeto infranqueable.

A luz que semellaba encher

o vaso da anhelada esperanza 

é tan só un lóstrego fortuito

que implementa a escuridade

e enche de sombras informes

os ollos de auga salgada.

A vida que flúe

nunha onda sinuosa

e caprichosa

en dous planos paralelos,

impregnada do veleno

que lle inxectan os sentimentos,

morre en cada un deles

e renace

e morre finalmente

na fin dos tempos.