Hoxe vin un Anxo.

Sentado na cadeira dun café,

 a mirada perdida 

soñando formas na escuma bicolor.

De alba faciana

e beizos perfectos e roxos,

debuxando sorrisos sen querer.

Un anxo de branco e puntilla,

de luz pura e verso libre

capturando a miña atención plena.

Alzou os seus ollos vivos,

con expresión de curiosidade,

despregando as ás de acollemento.

E soñei estar no Ceo,

en paz, en silenzo…

admirando a beleza, paralizado.

Un cortado, pedín, coma sempre.

E baixei ao mundo dos mortais,

cos pes na Terra,

coa alma no Ceo.