Dende arriba, 

procurando a perspectiva,

a obxectividade dos sucesos

dunha vida vivida por error.

Vértixe de emocións contradictorias,

xirando na espiral do hipnótico,

abertas as ventás da alma pura,

ollos perdidos nunha ilusión imposible.

A revelación,

brusca, ferinte, destructora,

enche o vaso da soidade 

e da desconfianza 

na mesma vida que resta.

E ti me miras

con ollos claros e intrigantes;

e non me sae 

a obxectividade.

E se difumina

toda a perspectiva.

Porque dende abaixo 

vese todo demasiado grande.