GALIZA

 Aquí sempre,

no corazón combatente,

no sentimento máis interno,

estás tí, Galiza,

tan pequena

e todo un mundo *,

que me envolve

en cores infinitas,

co agarimo das ondas

do teu mar antiguo,

cos susurros do vento

nas árbores afinadas.

Brillos de diamantes

esvaran polas herbas

verde esmeralda.

Sons ledos que xorden da ialma,

con pandeiro e pandeireta,

chorados polas gaitas.

Bágoas de ouro

caen pola faciana

cando xa o Sol se marcha.

Como podo eu negarte, Galiza,

se en mín estás toda,

no que me alimenta

e no que, de mín, emana.

* Vicente Risco.