Dous,

máis dun,

as veces tres, ou catro,…

mais outras só un.

A suma sen resta

da matemática barroca

que rixe as emocións

nos días impredecibles.

A verdade escondida

tras o cristal traslúcido, 

que esparexe luz

levemente mitigada

polo medo á resposta 

non agardada,

á ilusión esvaecida,

ao soño difuminado

na noite da nada.

Tárdame xa a valentía.