Vin chegar a noite
dos silenzos
nos susurros
da mesma escuridade.
Con pasos discontinuos ascendín pola rúa
da negrura infinita;
os estirados brazos apalpaban
o denso ar do vacío,
os ollos abertos enfocando
sen éxito algún
hacia o descoñecido,
a soidade gravosa
presiona o afogado peito,
un berro entumecido na gorxa
e as bágoas apagando o desexo.
A luminosa cruz
de luces de cores
á dereita
xerou alivio e incerteza
no meu ser.
Ningún comentario:
Publicar un comentario