A verdade oculta

nas horas eternas,

nos sorrisos finxidos,

nas distancias inabarcables.

Cada excusa forzada

que incita á desconfianza

na credibilidade xa tenue

que sustenta os sentimentos.

Unha flor máis que murcha

endurece as súas espiñas,

rasga ilusións e esperanzas,

alenta o muro da soidade.

E cando a noite chega

e o silenzo berra

a verdade mesma se presenta

con suor, insomnio e vela.

Maio de 2022