Inmóbil,

os ollos no mar,

co peito rexo e dolorido,

as bágoas fervendo

nas meixelas quentes

polo Sol.

O vento

azouta inutilmente

o seu corpo de porcelana

e achega o cheiro fresco

do salitre

que aviva a esperanza.

Mais ao lonxe, nada;

unha liña recta,

indefinida,

chea de misterio

e de soidade

no infinito tempo.

Nesa quietude inqueda

arreboan os pensamentos,

as lembranzas,

os proxectos ...

O que non se dixo,

o que se falou sen senso,

as verbas que firen

máis aló,

no etéreo.

Maio 2022