Non sei se quererte

ou deixar que marches

noutros brazos

de verbas feiticeiras,

que apagan os teus anhelos

e afogan os meus

en bágoas de  xeo.

Paseniño,

a distancia se fixo maior

que o infinito tempo.

Eu cría no Amor,

o Deus dos sentimentos,

en loita oculta

vencido polo etéreo.

A alma rasgada

desfaise nos meus dedos;

o corazón ferido

estoupa en silenzo.

Xa non estás,

xa te fuches,

agora vence o baleiro. 

Maio 2022