Evadirse á fin
na noite dos murmurios
arredor,
por empedradas rúas
ateigadas;
tan só un entre tantos,
no fío da inexistencia,
cargando a duras penas
coa soidade dun errante,
sentindo a choiva feble
de minúsculas partículas
caer sobre a inexpresiva faciana,
case sen querer,
só deixando constancia
da miña presencia corporal,
namentres o espírito
divaga entre notas e versos que,
coma as correntes no mar
fan del un xoguete do capricho,
a pruma inerte que o ar arrastra
sen destino coñecido
onde á fin repousar.
Ningún comentario:
Publicar un comentario